Next

Onze eerste optreden zou zijn in een grote school in het dorpje ernaast Anhua. De technische groep moet er altijd als eerst heen (ik, geluid, dj en licht). Het was net een kleine stad want het was behoorlijk druk, maar in Chinese begrippen nog steeds een dorp dus. Hier kwamen we voor het eerst echt in aanraking met China.

Zodra we uitstapte leek het hele dorp zijn gezicht om te draaien naar ons. We liepen een aantal meter naar de school en volgens mij ben ik nog nooit zo vaak aangestaard. Alsof Kanye over de Damrak zou lopen. Het podium stond buiten op een groot veld waar in de avond 3000 kinderen met nog aanhang zouden moeten zitten. De technische mensen begonnen te helpen met de opbouw en ik begon rondjes te lopen om foto’s te maken. Het voelde er ongemakkelijk om de hele tijd aangestaard te worden en kleine kinderen die naar je toe rennen (vooral meisjes), beginnen te giechelen en daarna weer op Sonic snelheid terug rennen.

De technische mensen waren snel klaar dus we besloten even het dorpje in te gaan om rond te kijken. Hier begon de madness, zodra we de straat opliepen kregen we een entourage van kleine kinderen, maar ook volwassene, achter ons aan. Mensen kwamen uit de winkel gelopen om naar ons te kijken en als we even stil zouden staan om te bespreken wat we wilden doen, begon er gelijk een kring om ons heen te vormen van mensen die gingen wijzen en foto’s van ons wilde maken. Dit werd nog even benadrukt toen we baby’s en kinderen in onze armen gedrukt kregen van, hier hou deze even vast, om vervolgens daar weer een foto van te maken. Ik heb je in een vorige post al verteld dat we non-stop moesten force feeden. Vandaag was natuurlijk geen uitzondering. We werden verwacht in het huis van de burgemeester om daar met hem te lunchen. Vergeet de definitie van lunchen want zoals je kan zien op de foto was dat een aardig volle tafel die nog vijf keer werd vernieuwt met nieuw eten.

Na het etentje waren we beetje uit de stad gelopen en zagen daar een café waar heel weinig mensen zaten en iedereen weer lekker op de grond aan het kwatten was. We liepen naar binnen en ze hadden ons sowieso gehoord maar nog niet gezien, totdat iemand opkeek en opeens verstijft op z’n stoel zat. Toen het duidelijk was geworden dat er vijf westerse mensen opeens in hun cafeetje stond werd de vrouw vanachter gehaald om te vragen wat we wilden. Opeens waren er vijf stoelen beschikbaar, eten, drinken eeeeennn je raadt het al… de foto’s. We gingen hierna weer de drukke winkelstraat in om even nog een supermarkt in te gaan voor wat eten. Ik was alleen met Isca gegaan want de rest ging alvast terug aangezien de dansgroep er al bijna was. Eerlijk, als we niet uit die winkel waren gerend stonden we daar nog steeds om foto’s te maken. Eerst was het een vrouw, daarna haar kinderen, daarna haar gezien, daarna haar familie, daarna haal familie met random klanten. We zijn toen weggelopen maar halverwege de uitgang werden we teruggeroepen of we nog met eentje op de foto konden gaan… en toen begon het verhaaltje weer opnieuw.

Uiteindelijk was het ons gelukt en waren we samen met de rest van de groep in de school. De weg naar de desbetreffende school was ondertussen afgesloten voor auto’s door de politie omdat het te druk was met mensen. We moesten ook door een andere ingang de school in omdat de normale doorgang gewoonweg te druk was met mensen die ons wilde zien. Eenmaal in de school werden we begeleid naar een lokaal waar rond de 20 kinderen nerveus in een rij stonden. Dit waren kinderen die ‘Engels les’ volgde op school. Ik heb dat expres tussenhaakjes gezet aangezien how are you al teveel werd. Het idee erachter was anderzijds wel goed. Aangezien je in Chinese dorpen nooit Engels tegen zou komen of toeristen komen die jou Engels aanspreken, kunnen zij nooit hun Engels echt trainen. Alsof de kinderen dus al niet ongemakkelijk genoeg vonden om überhaupt Engels te praten, moesten ze dat nu ook doen met westerse mensen die ze waarschijnlijk nog nooit in het echt gezien hebben. Iets wat wij ons niet kunnen voorstellen als Europeaan, Nederlander en al helemaal Amsterdammer.

De zon was onder gegaan en het was alweer avond, het veld stond helemaal vol met allemaal (kleine) Chinese mensen. Een verkeerde stap buiten de begeleiding en je stond 20 minuten vast met mensen om je heen die een foto van je willen maken. De eind act ging bijna beginnen, onze dansgroep, wat betekende dat ik ook weer aan de slag moest. Met heel luid gejuich kwamen de dansers het podium op en begon ik wat rond te lopen om foto’s te maken. Ik had geen rekening gehouden met het feit dat ik als lonely fotograaf misschien wel heel veel aandacht zou trekken in het publiek als ik daarvandaan foto’s ging maken. Op de eerste rij zaten alle belangrijke mensen ook wel de bobo’s genoemd (burgemeester, hoofd van school, etc.). Ik probeerde foto’s te maken maar ondertussen was iedereen in het publiek foto’s van mij aan het maken… met flits. Op een gegeven waren alle bobo’s omgedraaid en keken ze naar mij in plaats van de dansvoorstelling. Ik had als oplossing Isca met mij meegenomen, hij leidde iedereen af zodat ik foto’s kon maken.

Na de voorstelling mochten kinderen ons een hand komen schudden, maar dat ging niet zo goed met 3000+ mensen die allemaal een foto en je WeChat (kom ik later op terug) willen. Ik voelde me Justin Bieber die per ongeluk de normale ingang heeft genomen bij zijn uitverkochte concert. Op een gegeven moment begonnen ze zo erg aan ons te trekken en duwen dat we met behulp van de politie terug naar de backstage area werden begeleid om daarna terug naar huis te gaan. Je raadt het al, we moesten de volgende dag vroeg op.

ig | fb | im