#china

Dag 4 – Eerste Optreden pt. 2

Onze eerste optreden zou zijn in een grote school in het dorpje ernaast Anhua. De technische groep moet er altijd als eerst heen (ik, geluid, dj en licht). Het was net een kleine stad want het was behoorlijk druk, maar in Chinese begrippen nog steeds een dorp dus. Hier kwamen we voor het eerst echt in aanraking met China.

Zodra we uitstapte leek het hele dorp zijn gezicht om te draaien naar ons. We liepen een aantal meter naar de school en volgens mij ben ik nog nooit zo vaak aangestaard. Alsof Kanye over de Damrak zou lopen. Het podium stond buiten op een groot veld waar in de avond 3000 kinderen met nog aanhang zouden moeten zitten. De technische mensen begonnen te helpen met de opbouw en ik begon rondjes te lopen om foto’s te maken. Het voelde er ongemakkelijk om de hele tijd aangestaard te worden en kleine kinderen die naar je toe rennen (vooral meisjes), beginnen te giechelen en daarna weer op Sonic snelheid terug rennen.

De technische mensen waren snel klaar dus we besloten even het dorpje in te gaan om rond te kijken. Hier begon de madness, zodra we de straat opliepen kregen we een entourage van kleine kinderen, maar ook volwassene, achter ons aan. Mensen kwamen uit de winkel gelopen om naar ons te kijken en als we even stil zouden staan om te bespreken wat we wilden doen, begon er gelijk een kring om ons heen te vormen van mensen die gingen wijzen en foto’s van ons wilde maken. Dit werd nog even benadrukt toen we baby’s en kinderen in onze armen gedrukt kregen van, hier hou deze even vast, om vervolgens daar weer een foto van te maken. Ik heb je in een vorige post al verteld dat we non-stop moesten force feeden. Vandaag was natuurlijk geen uitzondering. We werden verwacht in het huis van de burgemeester om daar met hem te lunchen. Vergeet de definitie van lunchen want zoals je kan zien op de foto was dat een aardig volle tafel die nog vijf keer werd vernieuwt met nieuw eten.

Na het etentje waren we beetje uit de stad gelopen en zagen daar een café waar heel weinig mensen zaten en iedereen weer lekker op de grond aan het kwatten was. We liepen naar binnen en ze hadden ons sowieso gehoord maar nog niet gezien, totdat iemand opkeek en opeens verstijft op z’n stoel zat. Toen het duidelijk was geworden dat er vijf westerse mensen opeens in hun cafeetje stond werd de vrouw vanachter gehaald om te vragen wat we wilden. Opeens waren er vijf stoelen beschikbaar, eten, drinken eeeeennn je raadt het al… de foto’s. We gingen hierna weer de drukke winkelstraat in om even nog een supermarkt in te gaan voor wat eten. Ik was alleen met Isca gegaan want de rest ging alvast terug aangezien de dansgroep er al bijna was. Eerlijk, als we niet uit die winkel waren gerend stonden we daar nog steeds om foto’s te maken. Eerst was het een vrouw, daarna haar kinderen, daarna haar gezien, daarna haar familie, daarna haal familie met random klanten. We zijn toen weggelopen maar halverwege de uitgang werden we teruggeroepen of we nog met eentje op de foto konden gaan… en toen begon het verhaaltje weer opnieuw.

Uiteindelijk was het ons gelukt en waren we samen met de rest van de groep in de school. De weg naar de desbetreffende school was ondertussen afgesloten voor auto’s door de politie omdat het te druk was met mensen. We moesten ook door een andere ingang de school in omdat de normale doorgang gewoonweg te druk was met mensen die ons wilde zien. Eenmaal in de school werden we begeleid naar een lokaal waar rond de 20 kinderen nerveus in een rij stonden. Dit waren kinderen die ‘Engels les’ volgde op school. Ik heb dat expres tussenhaakjes gezet aangezien how are you al teveel werd. Het idee erachter was anderzijds wel goed. Aangezien je in Chinese dorpen nooit Engels tegen zou komen of toeristen komen die jou Engels aanspreken, kunnen zij nooit hun Engels echt trainen. Alsof de kinderen dus al niet ongemakkelijk genoeg vonden om überhaupt Engels te praten, moesten ze dat nu ook doen met westerse mensen die ze waarschijnlijk nog nooit in het echt gezien hebben. Iets wat wij ons niet kunnen voorstellen als Europeaan, Nederlander en al helemaal Amsterdammer.

De zon was onder gegaan en het was alweer avond, het veld stond helemaal vol met allemaal (kleine) Chinese mensen. Een verkeerde stap buiten de begeleiding en je stond 20 minuten vast met mensen om je heen die een foto van je willen maken. De eind act ging bijna beginnen, onze dansgroep, wat betekende dat ik ook weer aan de slag moest. Met heel luid gejuich kwamen de dansers het podium op en begon ik wat rond te lopen om foto’s te maken. Ik had geen rekening gehouden met het feit dat ik als lonely fotograaf misschien wel heel veel aandacht zou trekken in het publiek als ik daarvandaan foto’s ging maken. Op de eerste rij zaten alle belangrijke mensen ook wel de bobo’s genoemd (burgemeester, hoofd van school, etc.). Ik probeerde foto’s te maken maar ondertussen was iedereen in het publiek foto’s van mij aan het maken… met flits. Op een gegeven waren alle bobo’s omgedraaid en keken ze naar mij in plaats van de dansvoorstelling. Ik had als oplossing Isca met mij meegenomen, hij leidde iedereen af zodat ik foto’s kon maken.

Na de voorstelling mochten kinderen ons een hand komen schudden, maar dat ging niet zo goed met 3000+ mensen die allemaal een foto en je WeChat (kom ik later op terug) willen. Ik voelde me Justin Bieber die per ongeluk de normale ingang heeft genomen bij zijn uitverkochte concert. Op een gegeven moment begonnen ze zo erg aan ons te trekken en duwen dat we met behulp van de politie terug naar de backstage area werden begeleid om daarna terug naar huis te gaan. Je raadt het al, we moesten de volgende dag vroeg op.

Dag 4 – Eerste optreden pt. 1


Volgens mij spreek ik voor iedereen die mee was als ik zeg dat wij ons heel erg vergist hebben met de gedachte dat we tot rust zouden komen en het een vakantie zou zijn. Weer vroeg uit de nest, al moet ik zeggen dat wij het ook niet makkelijk maakte voor onszelf. Laat slapen elke nacht terwijl we ook heel makkelijk veeeel eerder in bed konden gaan. Maar in ieder geval, we hebben het overleefd.

Dag vier in China en dag vijf van onze reis. Omdat we met zoveel mensen waren, kon niet iedereen in het verblijf van onze gastheer slapen. Zo’n kwartiertje lopen van het verblijf was een hotel waar een groot gedeelte van de groep moest slapen voor een aantal dagen totdat er weer plek vrij kwam bij onze gastheer.

In tegenstelling tot hoe ik leef en de meeste in Nederland, zijn Chinese mensen erg strikt met de tijd. Om 8 uur afspreken is ook echt om stipt 8 uur daar zijn en niet zoals ik rond kwart over 8 pas aan komen kakken. Dit bleek nogal een moeite te zijn, we moesten om 8 uur ‘s ochtends in het ontbijt huisje zijn zodat we daarna de dag konden beginnen. Aangezien we nog heel erg aan dit principe moesten wennen waren we pas rond half 9 echt compleet.

De wandelroute naar het verblijf was erg mooi, dit was de eerste keer dat we echt in Chinees China liepen terwijl het licht was (zie de foto’s). Na een kwartier lopen kwamen aan in het ontbijthuisje, onwetend dat we hierna iets zouden doen wat ik nooit gedacht had te doen in mijn leven. We gingen na het ontbijten samen met onze gastheer en zijn… weet niet hoe anders te zeggen… bediendes, naar zijn helikopter. Hier kregen we uitleg over hoe dit zijn helikopter is en wie de helikopter crew mensen zijn. Vervolgens gebaard hij een aantal mensen en we kregen te horen dat we de lucht in mogen. Heel ziek natuurlijk maar als het erop aankomt begin je toch wel erg nerveus te worden. Wie zijn die piloten? Hebben ze ervaring? Doet die helikopter het wel? In eerste instantie haakte aantal mensen af, ik had ook bijna besloten niet te gaan. Ze waren eerst zelf een rondje gaan maken en het zag er behoorlijk instabiel uit. Dat ding waggelde maar wat in de lucht en de vrouwelijke piloot was hoe wij het hadden begrepen pas net een piloot. Uiteindelijk ging de eerste groep en kwamen ze volgepompt met adrenaline en goede verhalen weer op de grond. Daarna mocht groep twee, dat was mijn groep. Ik had besloten om alsnog te gaan aangezien in mijn groep Jos zat. Jos had hoogtevrees en hij ging. Dus ik had geen excuus meer en hoe vaak krijg ik nog de kans om een gratis helikopter rit te maken langs de bergen in een Chinees dorpje.

Het was zo onwerkelijk maar vooral erg leuk en stabiel. Wanneer je erin zit lijkt het net een wegligging te hebben van een Audi A7. Bij het uitstappen voel je je gelijk een personage uit een film, hoofd laag uit het apparaat stappen en hollen. Dan nog te bedenken dat dit niet eens het hoogtepunt was van deze dag.

Dag 2/3 – Ontmoeting met Mr. Yao

Na een te korte slaaprust stonden we allemaal braaf in de lobby van het Shanghai Airport hotel. We moesten vandaag een vlucht pakken naar Changsha om vervolgens met de bus en auto naar Taoxi te rijden. De vlucht was easy twee uurtjes uitzitten, maar de auto rit miiiijjnn godddd. Er kwam geen einde aan. Volgens mij hebben we tussen de vijf en zes uur in de auto gezeten en dat nog met een verse Shanghai brakheid.

De leuke kant van de autorit was dat we voor het eerst sinds we in China waren iets van de echte Chinese buitenlucht zagen in het licht en buiten de stad. Het leek net een film en alles is tering groen. De natuur is daar echt natuur en hoe dieper je het land in gaat en de stad achter je laat, des te meer je terug gaat in de tijd wat heel rustgevend aanvoelt (vooral als je Amsterdam Zuid om half 6 gewend bent).

Voordat ik verder ga is het misschien handig om te weten wie onze gastheer is. Deze meneer is de rijkste Chinees uit de regio. Ik bedoel dan ook echt, echt rijk. Ik bedoel heeft zijn eigen samurai Transformer van vijf meter omdat hij dat hard vindt rijk. Ik bedoel heeft twee helikopter pads met zijn eigen helikopter met zijn eigen helikopter personeel rijk. Ik bedoel heeft zijn eigen theater met een groot scherm zoals eentje op Times Square buiten zodat mensen in zijn dorp ook mee kunnen genieten rijk. Volgens mij hebben jullie wel een idee nu.

Wat hij precies doet weet ik nog steeds niet, hij ziet vooral in marketing en luchtvaart. Maar ook thee en tabak. En ook weer 'trading'. Eigenlijk alle cliche witwas sectoren. Maar ongelooflijk gulle man. Hij was opgegroeid in Taoxi waar zijn ouders boeren waren dus heel weinig had, verhuisd naar Beijing om daar zijn bedrijf te starten en rijk te worden. Vervolgens weer teruggekomen in zijn dorp om zijn huis te bouwen met een ontbijthuis, theater, Chinese Tuin met beekjes en fonteinen, tuinhuis met jetski's, gastverblijf met drie verdiepingen met een lift en roltrap en een schoonmaakster die het elke dag schoonmaak en waarschijnlijk vergeet in nu de helft. Hij heeft dit gedaan zodat hij de mensen in zijn dorp werk kan geven en zijn dorp kan helpen. Hij is dan ook een erg gerespecteerde man waar menig Chinese voor buigen.... en wij gingen om met hem als vrienden.

We kregen een rondleiding en moesten gelijk bij de buren komen om te eten, de tafel was al helemaal opgemaakt en eten stond klaar. Gastvrijheid kreeg een nieuwe betekenis voor mij. Nadat we al honderd keer op de foto waren geweest en mijn maag nu al verdrievoudigd was werden we begeleid naar onze kamers. Hier konden we heel even rusten om twee uur later al in het diner huisje verwacht te worden. Zo ziek veel eten jongeeeeee.

ig | fb | im